Дилшод Норбоев. Мир Араб олий мадрасаси 2-босқич талабаси
Аллоҳнинг дўстлари — авлиёларнинг ҳаёти фақатгина мўжиза кўрсатишдан иборат эмас. Уларнинг энг катта каромати — адашган қалбни ҳақ йўлига буриб юборишларидир. Бугун тарихимизнинг олтин саҳифаларидан бир воқеани ёдга оламиз.
Бир куни Ҳазрат Баҳоуддин Нақшбанд ҳузурларига узоқдан бир киши келди. У ўзини тақводор кўрсатар, лекин қалбида кибр ва «мен ҳаммадан яхшиман» деган гумон бор эди. У зотнинг ҳузурларига келишдан мақсади ҳам аслида дуо олиш эмас, балки ўзининг қанчалик «авлиё» эканини кўз-кўз қилиш эди.
Ҳазрат у кишини илиқ кутиб олдилар ва суҳбат асносида дедилар:
— «Эй биродар, биз шундай кишилармизки, ўз айбимизни кўришдан ожизмиз. Агар сиз бизда бирор камчилик кўрсангиз, уни яширмасдан айтинг, токи биз ҳам ўзимизни ислоҳ қилайлик.»
Ҳалиги киши ичида: «Ҳақиқатан ҳам бу киши катта олим бўлсалар-да, камчиликлари бор экан,» деб ўйлади ва ўзича ҳазратнинг кийимидаги бир кичик доғни ва сўзларидаги «оддийликни» танқид қила бошлади.
Шунда Ҳазрат Баҳоуддин Нақшбанд унинг кўзларига тик қараб, майин табассум билан дедилар:
— «Сиз менинг кийимимдаги зоҳирий доғни кўрибсиз, барака топинг. Аммо қалбимдаги доғни — яъни сизни ҳозиргина кибрга етаклаган ўша “мен яхшиман” деган фикрингизни нега кўрмадингиз?»
Ушбу сўз кишининг қалбини худди чақмоқдек урди. У ўзининг нақадар кичиклигини, кибр оғушида эканини ва Ҳазрат унинг ички оламидаги сирларни Аллоҳнинг изни билан кўриб турганларини англаб етди. У киши ўша заҳоти тавба қилиб, ҳазратнинг энг содиқ шогирдларидан бирига айланди.
Авлиёнинг каромати сув устида юриш ёки ҳавода учишда эмас, балки кишининг кўнглидаги энг яширин иллатни — кибрни топиб, уни даволашидир.